Izegemse Vrijetijds- en Atletiekclub
Sinds 1976

Sportiefste vereniging van Izegem 2004 - 2006 - 2008 - 2009-2010

Home
Geschiedenis
Lid worden
 
Kastelenloop
Pekkerscorrida
Uitslagen
Kalender
 
Facebook
 
Sportiefste vereniging
 
Superivacer
Marathon
 
Contact
Bestuur
 
Sponsors
Links
 

Geschiedenis

Op 1 april 1976 stichtten de heren Didier Vandeputte en wijlen Eric Hochepied een club voor recreatieve leden. Om geen directe concurrent te zijn met de plaatselijke atletiekclub Maci (nu: Flac), werd er een damesatletiekclub (IDAC) opgericht. Dames konden toen nog niet terecht bij Maci. De club groeide echter meteen uit tot de thuishaven van vele gezinnen die de atletiekbeoefening in hun vrije tijd ervaren als pure ontspanning en de club kreeg een nieuwe naam: IVAC, de Izegemse Vrijetijds- en Atletiekclub.

IVAC tracht het ganse gezin op een aangename, recreatieve wijze te laten bewegen. Het biedt zijn leden een waaier van activiteiten, het hele jaar door.

IVAC is bij het grote publiek vooral gekend door zijn “24 uren van Izegem” (ultraloop) en “de Izegemse Kastelenloop”. De ultraloop werd 12 jaar lang georganiseerd op de Izegemse atletiekpiste (van 1985 tot 1996). Door de vernieuwing van de piste was het niet meer mogelijk dit evenement verder te organiseren. IVAC bleef echter niet bij de pakken zitten en pakte uit met een wedstrijd en jogging: “de Izegemse Kastelenloop”.

IVAC is lid van de Izegemse Stedelijke Sportraad, van FEDES (Federatie voor dans en sport)
en de West-Vlaamse Vrijetijds Atletiek Vereniging. (W.VL.V.T.A.V., ook wel Vrije Sporters genoemd).

De leden genieten maximale vrijheid zowel wat training als deelname aan wedstrijden betreft.
Ongevallenverzekering tijdens wedstrijden, maar ook op individuele training.

Lid worden van IVAC is zeer democratisch. Met enige trots durven we toch stellen dat we één van de goedkoopste clubs in België zijn. Sporten is goed voor de gezondheid en gezondheid is nu eenmaal een primaire behoefte van iedereen. Om daaraan te voldoen mag het inschrijvingsgeld dus geen belemmering zijn om lid te worden van onze club. Meer informatie vindt u terug in de rubriek “inschrijvingen”.

De grootste troef van IVAC is en blijft nog altijd de vriendschap en de familiale sfeer onder de leden. Bij IVAC is iedereen welkom!

 

Historiek

ONTSTAAN

Toen Ivac in 1976 van wal stak, stelde men als doel voorop op het ganse gezin op een aangename recreatieve manier te laten bewegen. Joggen was de ideale sport om dit doel te bereiken.

Maar sommige joggers wilden zich ook wel eens meten in een wedstrijd. En voor de recreatieve atletiekbeoefenaar waren er in die tijd niet veel mogelijkheden. De Belgische Atletiekbond was toen niet klaar voor deze nieuwe trend. Joggers sloten zich aan en stonden aan de start naast atletiekkampioenen, zoals Karel Lismont en Miel Puttemans. In andere sporten kon dit niet. Ter vergelijking: als wielertoerist was het ondenkbaar om naast Eddy Merckx te starten in een wedstrijd!

In 1975 vonden de heren Didier Vandeputte en Eric Hochepied dat deze situatie niet verder kon. Zij opperden het idee om een recreatieve club te beginnen voor joggers. Hun eerste idee was om in de schoot van Mandelatletiekclub Izegem (Maci) een cel te stichten voor deze doelgroep. Na enkele nachtelijke vergaderingen met de heren José D'Haene, Daniël Allewaert en wijlen Guillaume Versaevel kwam men tot het besluit dat dit niet mogelijk was. De Belgische Atletiekbond maakte bezwaar en Maci wou zijn eigen federatie niet tegen de borst stoten.

Beide heren lieten hun idee verder rijpen en stichtten op 1 april 1976 een club voor recreatieve atleten. Om geen directe concurrenten te zijn met Maci, werd er een damesatletiekclub opgericht: IDAC (Izegemse Damesatletiek Club). In die tijd konden dames geen lid worden van Maci. De club evolueerde zeer snel als een thuishaven voor het ganse gezin.

DE BEGINJAREN – Ivac aan de wieg van de Vrije Sporters

In de beginjaren bevonden er zich heel wat jongeren onder de leden. Didier Vandeputte leidde de trainingen op maandag en woensdag. Met vijf dames maakte Idac zijn debuut op de stratenloop van de ‘Vier Seizoenenwijk' in Kuurne: Eglantine Dejonghe, Kathleen Hochepied, Martine Bekaert, Marleen Hollevoet en … (?)

In december 1976 organiseerde Idac zijn eerste kerstfeest in zaal Kartouchke te Emelgem. Als jonge club waren er onvoldoende financiële middelen om uit te pakken met een groot diner. De bestuursleden bakten pannenkoeken voor hun leden. De familiesfeer zat er meteen in.

Op 1 april 1977, de club was toen net 1 jaar geworden, werd het eerste bestuur samengesteld. Eric Hochepied werd de eerste voorzitter. Hans Ampoorter beheerde de clubkas. Secretaris Didier Vandeputte was tevens clubtrainer. Wijlen Michel Carbon en Eric Schelpe vervolledigden de bestuursploeg.

Iedere gemeente kende toen wel een groep joggers die zich tot doel stelden om de fysieke conditie van hun leden te onderhouden. De klemtoon lag daarbij vooral op het recreatieve en minder op het competitieve aspect van de atletieksport. Op 9 juni 1977 werd er in Menen een bijeenkomst gepland voor deze groepen. Doel van de vergadering was het oprichten van een regionale vrijetijdsatletiekvereniging. Voorzitter Joël Tahon (toenmalig schepen van sport van Menen), ondervoorzitter André Vanacker (Wervik), secretaris Francky Bettens (Dadizele) en Rudiger Verschoore (Menen) slaagden in hun opzet. Maar liefst 25 gemeenten sloten zich op 28 juni aan bij de nieuwe atletiekfederatie: de West-Vlaamse Vrijetijdsatletiekvereniging (W.VL.V.T.A.V.), in de volksmond gekend onder de benaming Vrije Sporters. IDAC-voorzitter Eric Hochepied was tijdens de stichting de vertegenwoordiger voor Izegem. Hij maakte toen geen deel uit van het stichtende bestuur, maar op het eind van de jaren zeventig werd hij wel een tijd voorzitter van de federatie. De eerste voorzitter, Joël Tahon uit Menen nam ontslag bij de reorganisatie van de federatie in 1979 (na wat strubbelingen en problemen) en werd opgevolgd door Eric Hochepied. Een tijd later nam Eric - om gezondheidsredenen - ontslag uit het bestuur. Hij werd toen opgevolgd door René Defrancq uit Ingelmunster. Nog iets later kwam een tweede IVAC-er het bestuur vervoegen, Maurits Debels (toen secretaris van IVAC). Hij fungeerde eerst als bestuurslid en later als penningmeester (van 21/04/1983 tot 10/05/1999) van de federatie. Maurits is nog steeds lid van het bestuur.

De term ‘Vrije Sporters' werd gekozen, omdat de atleten ‘vrij' kunnen kiezen waar en wanneer ze aan een activiteit deelnemen. De gemeenten werden in een later stadium door clubs vertegenwoordigd.

Op zondag 3 juli 1977 ging er een eerste atletiekmeeting door op de Izegemse atletiekpiste voor Vrije Sporters. IDAC tekende voor de organisatie. In totaal werden er 202 proeven afgelegd door 48 dames en 154 heren.

Eind 1977 besliste het bestuur om de naam van de club te wijzigen in IVAC (Izegemse Vrijetijds-en Atletiekclub). Er kwam druk van de heren die lid waren van IDAC en bij MACI was er intussen een damesafdeling opgericht.

De bestuursploeg werd in 1978 versterkt met twee nieuwe leden: Maurits Debels en Martine Bekaert.

In 1978 vertrok Ivac voor het eerst vanuit Izegem met de bus naar een internationale loopwedstrijd. Duitsland was de bestemming en er werd gelopen op de Nürburgring. Op een zeer golvend parcours legden de atleten ongeveer 23 kilometer af.

De Vrije Sporters kenden aanvankelijk alleen competitie in het veld en op de straat. AVI (atletiekvereniging Ingelmunster) beschikte sinds 1978 net als Ivac over een atletiekpiste. Beide clubs sloegen de handen in elkaar en organiseerden in juli een eerste West-Vlaams kampioenschap voor Vrije Sporters op de piste. Op 2 juli 1978 vond dit kampioenschap voor het eerst plaats in Izegem, schiftingswedstrijden in de voormiddag en finales in de namiddag. De inspanningen van trainer Didier Vandeputte wierpen hun vruchten af. Ivac rijfde vijf titels binnen. Carlos Deroo (3 000 m seniors), Nadine Messine (100m, seniores), Kathleen Hochepied (hoogspringen kadetten), Ann Hochepied (verspringen pupillen) en Sybille Vandeputte (200 m benjamins) mochten op 13 januari 1979 een medaille in ontvangst nemen op het Izegemse stadhuis. Ann Hochepied kreeg ook nog de medaille voor haar titel in het veldlopen.

Ivac organiseerde in 1978 een stratenloop in Emelgem. Het werd een succes over heel de lijn. Er namen 265 atleten deel.

Kinesitherapeut Freddy Parmentier werd in 1979 benoemd tot erevoorzitter. De Ivac-leden konden vanaf nu met kleine fysieke ongemakken terecht bij een sportkinesist.

De club raakte bekend in Izegem. Nieuwe leden sloten zich aan, niet alleen dames, maar ook heren. De naam van de club werd officieel veranderd in IVAC (Izegemse Vrijetijds- en Atletiekclub), dat zich toen aansloot bij F.V.T.B.G.A.S. (federatie vrijetijd gymnastiek atletiek sport vzw) uit Brugge (nu: FEDES, federatie dans en sport).

Op 3 februari 1979 schreef Ivacer Marcel Declercq geschiedenis door als eerste clublid een marathon tot een goed einde te brengen.

Naast atletiek waren er nog andere activiteiten. Ivac nam deel aan de Izegemse zwemmarathon en richtte wandelingen in voor zijn leden en hun familie. Op 1 april 1979 kon het bestuur, ondanks concurrentie van de Ronde van Vlaanderen, 53 deelnemers begroeten op zijn eerste lentewandeling in de buurt van de Klare Gracht.

De derde meeting voor Vrije Sporters van Izegem ging door op 1 juli 1979, opnieuw een organisatie van Ivac. Dit evenement kende een grote opkomst: 172 dames en 385 heren tekenden present voor 479 proeven.

Op het Mandescircuit te Ingelmunster organiseerde Ivac op zondag 21 oktober 1979 een veldloop. Grote middelen waren er niet, dus af en toe was improvisatie onvermijdelijk. Opmerkelijk waren de vrachtwagens die dienst deden als kleedkamers!

Ook in 1979 werkte Ivac mee aan de eerste Kachtemse massaloop, een organisatie van een Kachtemse vereniging. Hierover is weinig bekend. Er kwam ook geen vervolg op deze wedstrijd.

DE TACHTIGER JAREN

Op 1 januari 1980 stond Eric Hochepied noodgedwongen om gezondheidsredenen het voorzitterschap af aan medestichter Didier Vandeputte. Maurits Debels nam het secretariaatswerk over. Jacques Laveyne (ondervoorzitter) en Stefaan Vankeirsbilck vervoegden de bestuursploeg.

Voor het eerst schreven er zich meer dan 100 leden in bij Ivac (128). In het kader van de viering 900 jaar Izegem, nam Ivac voor de tweede maal de organisatie van het West-Vlaams kampioenschap voor Vrije Sporters op zijn rekening. Op 6 juli 1980 werden alle records gebroken op de vierde atletiekmeeting: 551 proeven afgelegd door 172 dames en 379 heren. Ondanks de grote opkomst slaagden vier Ivacers erin om de kampioenstitel te behalen: Heidi Denys (600 m miniemen), Ann Hochepied (hoogspringen miniemen), Ronny Debersaques (5000 m seniors 2) en Valère Strynckx (kogelstoten seniors 2).

Zaterdag 27 september 1980 kende de eerste Izegemse massaloop zijn beloop. Initiatiefnemer en Ivac-voorzitter Didier Vandeputte vond dat Izegem in navolging van veel steden mocht uitpakken met een stratenloop. Naast de loopwedstrijden kon iedere Izegemnaar ook deelnemen aan de wandeltocht (13 of 21 km). Ook dit sportgebeuren kaderde in de viering 900 jaar Izegem en was een afspraak met toenmalig burgemeester Werner Vens.

Ivac vierde zijn eerste lustrum met een heuse competitie onder zijn leden: Superstar Ivac. Op 4 en 5 april 1981 streden 18 heren en 20 dames voor de titel. Na tien sportproeven op het Izegemse sportcentrum kwamen Carlos Deroo en Ann Braem als winnaars uit de bus.

Eén mei is sinds 1982 een vaste datum op de Ivac-kalender. Lucien Vanhaezebrouck en Noël Braem, twee Ivac-leden, gingen sinds 1979 op bedevaart naar Dadizele. Voor hun vierde tocht opperden ze het idee om de heenreis te voet af te leggen en de terugreis met de vrienden van Ivac lopend aan te vatten. De daad werd bij het woord gevoegd. Enkele jaren later werd er zelfs heen en terug gelopen. Nog ieder jaar op 1 mei om zeven uur in de morgen blaast men verzamelen aan de ingang van het Izegemse stadion.

In 1982 deed het wijkcomité ‘Klein Harelbeke' voor de eerste maal beroep op Ivac om tijdens hun feesten een stratenloop op poten te zetten. De derde en laatste editie ging door in 1984.

Geen pistemeeting, maar een zesurenloop stond op het programma van Ivac op begin juli 1982. De Izegemse Vrije Sporters lokten met dit evenement 317 deelnemers naar de borstelstad. Op de piste legden ze samen 4 790 km af!

Op 21 augustus 1982 namen 8 Ivacers (waaronder twee dames) deel aan de eerste triatlon. Start en aankomst lagen in die tijd te Kachtem. Ivac was trouwens medeorganisator. Uit deze organisatie is later ITC (Izegemse Triatlonclub) ontstaan.

Voor de tweede editie van de ‘Zes uren van Izegem' (juli 1983) schreven zich 357 deelnemers in, goed voor 5 175 km.

Hoogtepunt in 1983 was de tweedaagse busreis naar de internationale halve marathon Remich-Grevenmachen, ‘Route du vin'. De deelnemers verbleven bij burgergezinnen in het Duitse Bollendorf. Iedereen genoot van de Duitse gastvrijheid. De prestaties op zondag tijdens de wedstrijd hebben er duidelijk onder geleden. Maar de spreekwoordelijke boog mag niet altijd gespannen staan!

Joggen is duidelijk populair in 1984. De kaap van 200 leden werd ruimschoots overschreden (219).

Ook de derde zesurenloop op 1 juli 1984 was een schot in de roos. Voor het eerst werd er aandacht besteed aan promotie voor een evenement en met succes! Met 454 deelnemers stonden er na zes uren lopen op de sintelbaan 6 330 km op de teller. Ivac had zijn doel (mensen aanzetten tot bewegen) meer dan bereikt.

Een week later, op 8 juli, werkte Ivac mee aan de organisatie van de stratenloop op wijk Becelaershof. Zowel bij de heren (Freddy Desmet) als de dames (Ludwine Colpaert) ging Ivac met de bloemen lopen. Er namen 130 atleten deel.

Op 1 augustus 1984 verscheen het eerste nummer van het clubblad ('t Ivacertje). Het tweemaandelijkse tijdschrift, voor en door de leden, geeft een overzicht en verslagen van de clubactiviteiten. Kersvers bestuurslid Johan Ghesquière was de eerste redacteur.

In 1984 organiseerde de sportraad voor het eerst een competitie onder zijn leden met als inzet de schaal van stad Izegem. Vier proeven kwamen hiervoor in aanmerking: de Izegemse zwemmarathon, internationale wandeltocht en massaloop, Izegem fietst en de tweedaagse Wisselbeker van de Pallieters. Deze laatste proef werd later vervangen door ‘Sportiefste Ploeg van Izegem' en is sinds enkele jaren omgevormd tot ‘dag van de volks-en behendigheidsspelen'. Deze competitie vindt nu nog plaats onder de noemer ‘Sportiefste vereniging van Izegem'. Ivac miste nog geen enkele editie. Deze eerste uitgave werd gewonnen door tennisclub ‘de Schakel'. Samen met de Izegemse judoclub eindigde Ivac op de tweede plaats op één puntje van de leider!

Op zaterdag 27 april 1985 haalde Ivac de beste Belgische langeafstandsloper uit die tijd naar Izegem. De heer Fred Vandervennet gaf in de bovenzaal van het zwembad een spreekbeurt over loopschoenen.

Op 1 april 1985 ging het tiende levensjaar van de club van start. Het bestuur wou daar iets speciaal van maken. De ‘Zes uren van Izegem' werden vervangen door de '24 uren van Izegem'. Op zaterdag 6 juli werd de start gegeven en op zondag 7 juli het eindschot. De weerklank in de media was enorm. Bladzijden vol lof over deze organisatie. Zelfs de lokale vrije zenders ‘Radio 2000' en ‘Ufo-Columbia' hielden wat zendtijd vrij. Zeven deelnemers slaagden er zelfs in om 24 uren aan een stuk te joggen. Het bestuur was totaal verrast en moest in allerijl op zoek naar beloningen voor deze zeven moedige atleten. Na afloop waren enkele zaken duidelijk geworden. Improviseren kon niet meer in de toekomst, dergelijke organisatie vroeg meer technische aanpassingen en ook de medische verzorging van de deelnemers moest uitgebreid worden. Er zou ook, naast de jogging, een wedstrijd in het leven geroepen worden voor getrainde ultralopers. Meer over deze organisatie, die 12 jaar lang het visitekaartje was van Ivac, vindt u verder in dit artikel terug.

1985 werd afgesloten met het tiende kerstfeest. En graag geef ik nog even mee dat het bestuur erin geslaagd was om 10 jaar na elkaar hun leden gratis uit te nodigen op het feestmaal.

In 1986 telde Ivac 270 leden in zijn rangen, tot nu nog steeds een record qua ledenaantal.

Het bestuur kende enkele verschuivingen in januari. Jacques Laveyne volgde Hans Ampoorter op als penningmeester en Stefaan Vankeirsbilck nam de taak van secretaris Maurits Debels over. Eddy Stragier vervoegde het bestuur als nieuwkomer.

Tijdens de koude wintermaanden werd de conditie van de leden op peil gehouden door een sportuurtje in de Kachtemse Sporthal onder leiding van Filip Baele.

Om voldoende financiële middelen te verzamelen voor de nakende '24 uren van Izegem' organiseerde Ivac in samenwerking met Willem De Zwijger van radio Ufo/Columbia een batjescafé in de Kruisstraat.

Op 7 september 1986 vond de eerste editie plaats van ‘Dwars door Izegem', een duurloop van 30 km. Start en aankomst waren in de buurt van de Kachtemse sporthal, waar na afloop een spaghettimaaltijd werd opgediend aan de 39 deelnemers. Deze wedstrijd is bedoeld als voorbereiding op een marathon. De eerste 22 kilometers werden in groep afgelegd aan maximaal 12 km per uur. Het laatste gedeelte van de duurloop kregen de atleten de vrijheid om rapper of trager te lopen. Deze formule werd tot op vandaag behouden. In 2006 vond de 21 ste uitgave plaats. Grote bezieler van dit evenement was Ivac-bestuurslid Johan Ghesquière.

In 1987 organiseerden twee Ivacers op wijk ‘De Mol' een stratenloop in het kader van de wijkfeesten. Jacques Grijspeert en Patrick Vandevoorde zouden 11 jaar lang de grote bezielers zijn van de ‘Mollenloop'. Daarbij konden ze altijd rekenen op de actieve steun van hun club Ivac.

Op 8 mei 1987 werd Ivac bij akte een vereniging zonder winstoogmerk, overeenkomstig de wet van 27 juni 1921. Deze oprichting werd kenbaar gemaakt in het Belgische Staatsblad op 23 juli 1987.

DE JAREN NEGENTIG

De Ivac-werking steunt op vrijwilligerswerk, vooral van zijn eigen leden. Het bestuur vond het in 1990 tijd om een criterium in het leven te roepen, waarbij zowel deelnemers als vrijwilligers worden beloond met punten bij iedere clubactiviteit. Met dit initiatief ging het bestuur op zoek naar zijn meest verdienstelijke leden. In 1990 werd dit kenbaar gemaakt tijdens de algemene ledenvergadering. Wie voldoende punten bijeensprokkelt, wordt op het einde van het jaar beloond met een prachtige prijs. Willy Seynhaeve werd de eerste laureaat bij de heren en Noëlla Vandaele won het pleit bij de dames. Willy trad na zijn overwinning toe tot het bestuur. Ook latere winnaars volgden zijn voorbeeld: Koenraad Vandommele (superivacer 1991) en Kurt Grymonprez (superivacer 1993).

Op 13 oktober 1991 liep Tillo Buyse als Ivacer zijn 25 ste marathon in het Griekse Athene.

Op 14 maart 1993 organiseerde voorzitter Didier Vandeputte een daguitstap naar het Kluisbos. Na een deugddoende jogging of wandeling konden de deelnemers nagenieten in ‘Aux Acacias' bij een heerlijke maaltijd.

In september 1994 probeerde Ivac opnieuw zijn jeugdwerking op te starten. Maar de concurrentie met Maci was te groot. Eind november werd dit initiatief opgedoekt en de weinige jonge atleten die erop afkwamen werden naar Maci doorverwezen. Ivac is in de loop der jaren uitgegroeid tot een club van volwassen recreanten en marathonlopers, die vooral actief zijn in het circuit van stratenlopen. Maci legt zich vooral toe op de atletiekpiste en het veldlopen, waar de jeugd zeer goed aan zijn trekken komt.

In 1996 vierde Ivac zijn 20 ste verjaardag. Dit jubileum spoorde het bestuur aan om uit te pakken met enkele nieuwe initiatieven.

Tijdens de winter zijn er weinig stratenlopen en zette het Ivac-bestuur ertoe aan om conditietesten te organiseren voor zijn leden op de atletiekpiste. Op 27 januari 1996 namen 18 Ivacers de start van de eerste Coopertest. Dit initiatief wordt zeer gesmaakt door de eigen leden, maar ook door leden van andere clubs uit de regio. Jaarlijks zijn er vijf tot zes proeven (Coopertest, 5 000 meter, 10 000 meter (2x) en de uurloop(2x)).

Eén van de hoogtepunten van '20 jaar Ivac', was ongetwijfeld het Open Belgisch Kampioenschap Ultraloop op de 12 de en laatste editie van de '24 uren van Izegem'. Alfons Vekemans won voor de derde keer op rij en zorgde voor de kers op de taart met een nieuw Belgisch record: 240,777 km.

Op het jaarlijkse Ivac-kerstfeest op 21 december werd het jubileumjaar afgesloten met een optreden van cabaretier Karel Declercq in zaal Mandeldaele te Emelgem. Voorzitter Didier Vandeputte kreeg de provinciale bronzen medaille voor zijn 20 bestuursjaren.

De vernieuwde atletiekpiste in Izegem werd plechtig geopend op zaterdag 4 april 1997. De beide Izegemse atletiekclubs en voetbalclub KFC Izegem waren de verenigingen die actief betrokken waren bij deze hulde. De openingsceremonie werd door Maci verzorgd en Ivac organiseerde een Coopertest op de kunststofpiste met deelnemers uit de drie genoemde verenigingen. Filip Vandamme van Maci won de proef door 3 844 meter af te leggen in twaalf minuten.

Orgelpunt in 1997 was ongetwijfeld de eerste editie van ‘de Izegemse Kastelenloop' als opvolger van de '24 uren van Izegem'. De recreatieve gezinsjogging bleef bewaard in een kortere versie. De ultraloop werd vervangen door een halve marathon. Filip Vanhaecke won de eerste editie.

Ter gelegenheid van VTM-levenslijn, nam Ivac in 1998 voor de tweede keer deel aan het tornooi ‘levend tafelvoetbalspel'. Bij hun eerste deelname werden de Izegemse Vrije Sporters al in de eerste ronde uitgeschakeld door de ‘Lindetrekkers', de Izegemse touwtrekkersclub. In 1998 schopten ze het veel verder. Als enige niet-voetballende vereniging slaagden ze erin de halve finales te halen. Ze verloren met 4-2 cijfers van de latere winnaar, MVC Chantilly.

IVAC IN DE 21 STE EEUW

Ivac vierde eind 2001 zijn zilveren jubileum in zaal Iso tijdens het jaarlijkse kerstfeest. 's Middags schoven de leden aan voor een heerlijke warme maaltijd. Aansluitend was er een gevarieerd programma met videobeelden uit de oude doos, tombola, kerstboompluk en muzikale opluistering door erevoorzitter Freddy Parmentier op het orgel. In de namiddag stond er een initiatie handboogschieten op het programma, geleid door de ‘Koninklijke Gilde Willem Tell. In de vooravond was er een receptie met vele genodigden. De avond werd besloten met een kaastafel en een optreden van ‘de Zonnevrienden' uit Ingelmunster.

Dat Ivac trots is op zijn stad, bewijzen de culturele uitstappen van de vereniging. In 2003 leidde gids Lieve Vandenbussche, tevens lid van Ivac, de leden rond in het nationale borstelmuseum. Een jaar later maakte de vereniging een leerrijke historische stadswandeling onder leiding van ervaren gids Bart Blomme.

In 2004 slaagde Ivac er voor het eerst in om de titel ‘Sportiefste vereniging van Izegem' binnen te rijven. Na 21 jaar deelname en vele podiumplaatsen werd de club beloond voor zijn trouwe deelname aan deze Izegemse interclubcompetitie. Een jaar later, in 2005, verdedigden ze hun titel tot het bittere einde en werden nipt verslagen door Doggycenter ‘De Natte Neus'.

In het werkjaar 2005 werd Ivac door feestcomiteit ‘de Bosmolens' en door Stad Izegem aangesproken om te helpen bij de organisatie van twee nieuwe Izegemse stratenlopen.

Op 22 juli 2005 verzorgden zij de inschrijvingen, aankomst en uitslagen van de eerste Stratenloop Bosmolens. Op 16 december was dezelfde ploeg aanwezig ter gelegenheid van de eerste Pekkerscorrida op en rond de Kerstmarkt, die op de Melkmarkt plaatsvond. Beide organisaties kenden een vervolg in 2006.

Op 3 september 2005 vond in Kachtem de 20 ste editie plaats van de duurloop ‘Dwars door Izegem', beter gekend bij de atleten als ‘de 30 km van Izegem'.

Op 1 juli 2006 organiseerde Ivac al zijn 10 de editie van de ‘Izegemse Kastelenloop'. Eric Feys uit Sint-Eloois-Winkel werd speciaal gehuldigd, omdat hij als enige atleet alle edities van de halve marathon tot een goed einde wist te brengen.

Op zondag 22 oktober slaagde Ivac er voor de tweede maal in om ‘Sportiefste vereniging van Izegem' te worden. Een kroon op '30 jaar Ivac'.

'24 uren van Izegem'

Sinds 1977 staat bij Ivac het eerste weekend van juli altijd in het teken van een eigen sportevenement. Van 1977 tot 1981 waren dat de pistemeetings voor de recreatieve sportbeoefenaars.

In 1982 pakte Ivac uit met een eerste recreatieve ultraloop: de zes uren van Izegem. Van negen uur in de morgen tot drie uur in de namiddag kregen de deelnemers de kans te bewegen op de Izegemse atletiekpiste. Maar liefst 317 atleten trokken naar Izegem. Dit initiatief werd herhaald in 1983 (357 deelnemers) en 1984 (454 deelnemers).

In 1985, het tiende Ivac-werkjaar, poetste het bestuur al zijn organisaties wat op. Van de ‘6 uren' maakte Ivac zelfs de '24 uren'. Aanvankelijk was dit bedoeld als ludieke actie, want wie zou er nu 's nachts komen lopen of wandelen? Bij de start werd het bestuur verrast door zeven deelnemers die meedeelden dat ze de intentie hadden om 24 uren op de atletiekpiste te blijven. De organisatie was duidelijk verrast en meteen werden ze met enkele hiaten geconfronteerd: te weinig medische hulp en technische uitrusting, geen bevoorrading en ook geen wedstrijdreglement. Toch verliep alles, de omstandigheden in acht genomen, opperbest. Herman Vanderbeke uit Tielt won de ultraloop met 181,6 km. Deelnemers (428) en toeschouwers waren zo enthousiast over het nieuwe initiatief, dat een volgende uitgave niet kon uitblijven.

Voor de tweede uitgave werden alle leemtes zo goed als mogelijk opgevuld. Negen ultralopers daagden op en voor het eerst slaagde een deelnemer er in om meer dan 200 km af te leggen, de internationale grens in de ultraloopwereld. Patrick Colle (Tielt) won met 209,65 km, meteen de vierde beste Belgische prestatie van 1986. De ultralopers liepen in de buitenste baan en de recreanten konden gebruik maken van de overige banen. Een lint scheidde de beide groepen van elkaar, zodat ‘hazen' niet mogelijk was. Topsport samenbrengen met volkssport is een visie, die voor beider beoefenaars heilzaam kan zijn. Voor de jogger is het boeiend en leerrijk om te zien dat toppers ook kunnen afzien. Anderzijds heeft de ultraloper een klankbord nodig, dat hem uit zijn isolement haalt, waarin hij door de traditionele atletiekmiddens vaak gehouden wordt.

De ultralopers werden na afloop gehuldigd in zaal Iso met enkele prachtige naturaprijzen. Ook de joggers werden niet vergeten. Aansluitend konden zij deelnemen aan een reuzentombola. Traditioneel waren de vier fietsen als hoofdprijzen.

Jos Cleemput, toen voorzitter van de Vlaamse Wandel en Jogging Liga (V.W.J.L., nu AKTIVIA), zorgde voor internationale erkenning voor ‘de 24 uren van Izegem'. Zelf organiseerde hij in Haren, maar wegens financiële redenen gaf hij forfait. Hij wierp zich vanaf dan op als propagandist voor de schoenenstad, die toen als enige 24-uren-race op een atletiekpiste overbleef in ons land. Aan de start van de derde (bloedhete) editie in 1987 verschenen er drie buitenlanders aan de start: de Duitser Hanz Porz, de Nederlanders Hans Kuypers en Henk Noor. Porz vestigde een nieuw Westduits record met 225 km. De Belgische Angela Mertens (echtgenote van Jos Cleemput) keerde huiswaarts met een nieuw drievoudig Belgische record: 214,797 km in 24 uren, BR 100 mijl en BR 200 km. Lendeledenaar Christiaan Verhelle werd met 188,491 km kampioen van West-Vlaanderen.

Slecht weer, maar toch vielen er veel records te noteren in 1988. Porz won andermaal en vestigde een nieuw wedstrijdrecord: 228,823 km. De Turk Meric Sukru dankte de aanwezigheid van de Turkse pers en televisieploeg met een nationaal record voor zijn thuisland: 205,505 km. Angela Mertens pakte uit met een nieuw wereldrecord bij de dames: 226,237 km. De I.A.U. (International Association of Ultrarunners) stond zeer sceptisch tegenover deze prestatie. Maar Ivac had twee sterke troeven in handen: de piste werd voor de start opgemeten door een officiële landmeter (de heer Paul Demyttenaere) en Ivac had een eigen ingenieursteam dat een vernuftig computerprogramma ontwierp om de ronden beter en correcter bij te houden. Het wereldrecord werd pas in 1989 officieel erkend.

Laurent Deweer (zaakvoerder Deweer BVBA) en Eddy Stragier (bestuurslid Ivac), twee ingenieurs, hadden alle nationale en internationale organisaties in de wereld van de ultraloop perplex doen staan met hun informaticasysteem, dat als een wereldprimeur werd beschouwd. In de rug gesteund door Siemens (leverancier van Programmable Logical Controllers) en Promatic (dealer voor Vlaanderen) gingen beiden aan het werk om een programma te maken, waarbij de verrichtingen van de ultralopers permanent konden worden geregistreerd. De hardware werd door beide genoemde firma's ter beschikking gesteld. Het resultaat van deze knowhow bleek na afloop van een verbluffend hoge kwaliteit te zijn. De deelnemers moesten wel bij iedere doorkomst hun hand laten passeren voorbij een elektronisch oog, dat opgesteld werd per atleet aan zijn startplaats. Dit laatste resulteerde in een gegevensbank over de wedstrijd, die ten goede kwam van de deelnemers, de begeleiders en de toeschouwers. Om het uur werd er een tussenstand opgemaakt en wist men perfect hoe de wedstrijd verliep. Ook per atleet was er een individuele prestatietabel beschikbaar. Iedere rondetijd stond op die tabel vermeld, als mede de snelheid en de bereikte totale afstand. Beide vorsers deden deze opdracht volkomen vrijwillig en zonder financiële vergoeding, wat door de organisatie erg geapprecieerd werd.

Toch werd alles ook nog eens manueel bijgehouden, zodat met op het einde een duidelijke controle had over de betrouwbaarheid van het systeem.

Een minder prettig neveneffect van al dat succes was het knokken op een plaatsje te bekomen bij de 20 uitverkorenen, want meer deelnemers liet Ivac niet toe voor de ultraloop. Bij die twintig reserveerde de organisatie altijd enkele plaatsen voor locale deelnemers, die soms tot de verbeelding sprekende prestaties neer wisten te zetten. Motivatie is dikwijls belangrijker dan een grote naam.

De Iranese Londenaar James Zarei verpulverde in 1989 het wedstrijdrecord van Porz en bracht het op 254,819 km. De wereldbestprestatie in dit jaar zou later nooit meer verbroken worden in Izegem. Zarei won later op het jaar nog de internationale klassieker ‘de Vredeskoers Nagasaki-Hiroshima'. Zijn reactie na afloop was zeer duidelijk: ‘Izegem is the best 24 hours contest in the whole world'.

Koude en regen beheersten de editie van 1990, maar met 6 verschillende nationaliteiten (Belg, Duitser, Iranees, Fin, Schot en Nederlander) aan de start kon het van bij de start niet meer stuk. De buitenlanders gokten en verloren. De Belg William Verdonck, die lange tijd zweepte met een nationaal record, strandde op 222,209 km en kreeg de lauwerkrans van de overwinnaar. Opmerkelijk, maar niet verrassend, was ook de financiële steun die de Europese Commissie in 1990 schonk aan de organisatie.

Atleten uit het Oostblok deden hun intrede in 1991. De Oekraïner Vladimir Konoplev (winnaar) en twee Tsjechische ultralopers verschenen aan de start. Ondanks de wolkbreuken, de donder en de ondergelopen piste slaagde Christiaan Verhelle erin om tweede te worden. Izegemse judoka Ulla Werbrouck kreeg de eer om het startschot te geven.

Ook twee Belgische atletiektoppers op de 100 km kwamen in Izegem een kijkje nemen tijdens de zevende uitgave. Jean-Paul Praet en Diana Blieck waren zeer onder de indruk. Diana besloot zelfs die dag om zich ook eens aan de '24 uren van Izegem' te wagen. En ze hield haar woord.

Veel belangstelling, schitterende prestaties en mooi weer kenmerkten de '24 uren van Izegem 1992'. Winnaar Valery Goubar (Rus) eindigde met zijn 246,070 km dicht bij het wedstrijdrecord van Zarei. Dirk Ballon werd tweede op een zucht van het Belgisch record. Dit keer mocht André Bourgeois (toen minister) het startschot geven.

De vorige edities was er steeds een beperkte animatie voor deelnemers en publiek. Een heuse proloog in de vorm van een ludieke beroepenrace was een vast onderdeel op deze organisatie. In 1993 stond de jeugd centraal en er werd voor het eerst een groots animatieprogramma in elkaar gebokst. Tot in de late uren speelde onder andere de Izegemse band “the Travellin' Combis” de pannen van het dak. Deze nieuwe aanpak lokte een paar duizend toeschouwers naar het Izegemse stadion, de bar werd onder de voeten gelopen.

Alfons Vekemans won voor het eerst te Izegem. Goubar en Rik Tyskens vervolledigden het podium. Ook de recreanten lieten een record optekenen: ongeveer 12 000 kilometer legden ze samen af tijdens die 24 uren. Sommigen sloegen zelf hun tentje op naast de piste om ook 's nachts af en toe enkele rondjes af te haspelen. Met de ultralopers inbegrepen, namen er 541 atleten deel aan deze 8 ste uitgave.

Na de jeugd stonden de senioren centraal bij Ivac. Zij kregen voor hun prestaties meer tombolaloten dan voorheen. Een uitgebreid sport- en muziekprogramma lokten opnieuw de massa naar de atletiekpiste. Dit werkte blijkbaar ook stimulerend bij de ultralopers, want met zijn zessen haalden ze de internationale 200 km-grens. Vier Izegemnaren namen zelfs de start van de ultraloop.

Veel deelnemers, veel toeschouwers betekenen helaas ook een pak extra werk. De tiende uitgave was een harde noot om kraken voor de organisatie en eind november 1994 kwam de trieste mededeling dat er geen elfde editie meer inzat. De groep vaste medewerkers was te klein geworden voor deze grootse organisatie. De kleine bar onder de voetbaltribune volstond al jaren niet meer om de massa te voorzien van een verfrissing, dus er zou een grote tent moeten geplaatst worden op het voetbalveld. En voorzitter Didier Vandeputte kon de algemene leiding van deze organisatie niet meer combineren met zijn werk.

Maar deze mededeling schudde enkele mensen wakker en spontaan boden ze zich aan als vrijwilliger voor een elfde '24 uren van Izegem'. In januari 1995 kon voorzitter Didier met vreugde aan de pers melden dat Ivac op zijn elan zou verder gaan. De bar verhuisde naar het voetbalveld en de optredens gingen door op een podiumwagen. Secretaris Stefaan Vankeirsbilck had de eindverantwoordelijkheid en contacten met de ultralopers overgenomen van voorzitter Didier Vandeputte.

De editie 1995 maakte ook deel uit van de prestigieuze Ultracup, een regelmatigheidscriterium voor ultralopers.

Nu Izegem, na het forfait van Torhout, met zekerheid de enige 24 uren in ons land was, besloot het Ivac-bestuur om van hun organisatie het Open Belgisch Kampioenschap te maken van 1996. En dat stimuleerde blijkbaar de ultralopers, want winnaar Alfons Vekemans sloot zondagnamiddag om 16u00 af met een nieuw Belgisch record op de piste: 240,777 km. Het vorige record stond op naam van Gilbert Gevaert, die zevende werd in dit open kampioenschap. Daarmee hield Vekemans favoriet Lucien Taelman ver achter zich. Taelman was te snel van start gegaan. Vekemans kon de Oostrozebekenaar aanvankelijk moeilijk volgen, maar hij hield voldoende energie over om de droom van de organisatoren te verwezenlijken: een nieuw Belgisch record. De Torhoutse Diana Blieck, echtgenote van Gevaert, werd Belgisch kampioenen met 172.729 km. Daar zaal Iso in 1996 gerenoveerd werd, gingen de hulde van de ultralopers en de tombola voor een vierhonderdtal recreanten door in het tentendorp (14 partytenten werden tegen elkaar opgesteld door de firma Vannieuwenhuyse en de Ivac-ploeg), dat 24 uren dienst deed als bar. Deze dag was ongetwijfeld één van de hoogtepunten ter gelegenheid van 20 jaar Ivac.

Ondanks dit nieuwe succes kwam eind 1996 opnieuw de mededeling dat Ivac een definitief punt zette achter de '24 uren'. In 1997 zou er een nieuwe atletiekpiste komen en het Ivac-bestuur besefte maar al te goed dat dergelijke organisatie schadelijk is voor deze dure infrastructuur. Daar het succes verder groeide, moest ook de werkgroep verder groeien. En hierover rezen meerdere vraagtekens. Het bestuur bleef echter niet bij de pakken zitten en deelde meteen mee dat ze in 1997 zouden uitpakken met een halve marathon voor wedstrijdlopers en een jogging voor recreanten: de Izegemse Kastelenloop.

Izegemse ultralopers en hun prestaties:

1. Kurt Grymonprez: 7 deelnames en 166,212 km (1989)
2. Rudy Cottignies: 7 deelnames en 151,164 km (1991)
3. Johan Ghesquière: 1 deelname en opgave na 144,126 km (1994)
4. Jozef Muylle: 2 deelnames en 139.235 km (1988)
5. Jean-Pierre Declercq: 3 deelnames en 128,381 km (1994)
6. Marnix Dujardin: 1 deelname en 127.935 km (1992)
7. André Dejonghe: 1 deelname en 118 km (1987)
8. Chris Gerne: 1 deelname en 97.247 km (1992)
9. Filip Decru: 1 deelname en opgave na 113,970 km (1993)

Erelijst '24 uren van Izegem'

1985 Herman Vanderbeke Tielt 181,600 km
1986 Patrick Colle Tielt 201,650 km
1987 Hans Porz Meckenheim (D) 225,000 km
1988 Hans Porz Meckenheim (D) 228,823 km
1989 James Zarei London (nat. Iranees) 254,819 km
1990 William Verdonck Beveren-Waas 222,209 km
1991 Vladimir Konoplev Sokalj (Oek) 218,446 km
1992 Valery Goubar Jaroslav (Rus) 246,070 km
1993 Alfons Vekemans Putte 226,219 km
1994 Rik Tyskens Heusden-Zolder 218,805 km
1995 Alfons Vekemans Putte 226,341 km
1996 Alfons Vekemans Putte 240,777 km

44 prestaties boven de 200 km in Izegem. De top tien:

James Zarei Iran 254,819 km 1989
Valery Goubar Rusland 246,819 km 1992
Alfons Vekemans België 240,777 km 1996
Dirk Ballon België 232,771 km 1992
Hans Porz Duitsland 228,823 km 1988
Angela Mertens België 226,237 km 1988
Alfons Vekemans België 226,219 km 1993
Hans Porz Duitsland 225,000 km 1987
William Verdonck België 222,209 km 1990
Valery Goubar Rusland 219,044 km 1993

Izegemse Kastelenloop

Op 12 juli 1997 organiseerde Ivac zijn eerste ‘Izegemse Kastelenloop'. Met kasteel Wallemote als uitvalsbasis en kasteel Wolvenhof langs het parcours, was het niet lang zoeken naar een naam voor het nieuwe sportevenement van de Izegemse Vrije Sporters.

De combinatie recreatieve loper en wedstrijdloper bleef bestaan, maar beide luiken vonden niet meer op hetzelfde tijdstip plaats.

De recreatieve jogging startte om 14 uur. Iedereen kon tot 16u30 vrij starten en stoppen. In die tijdsspanne kon men rondjes van ongeveer 500 meter lang afleggen in het prachtige domein Wallemote. De tombola met prachtige prijzen, waaronder de legendarisch geworden vier fietsen, bleef bestaan. Voor de joggers was er dus weinig veranderd in vergelijking met de succesformule van de '24 uren'. Vanaf 1999 kreeg de jogging een eigen naam: de recreatieve Nerdon-gezinsjogging. De heer Edgard Dewulf, zaakvoerder van zeepziederij Nerdon nv was de grote bezieler en sponsor van deze jogging. Hij schenkt nog steeds een geschenk aan iedere deelnemer.

Om 17u30 werd aan café de Klare Gracht de start gegeven voor de halve marathon, een stratenloop over 21,1 km. Ivac pakte uit met een ongezien mooie prijzentafel en dat trok zeer goede atleten aan, ook van buiten onze eigen provincie. Filip Vanhaecke (Flac) werd primus bij de heren en Siska Maton won het pleit bij de dames, twee voormalig Belgische kampioenen op de marathon.

Intussen kan de Izegemse Kastelenloop naast steun van de Izegemse sportraad, ook rekenen op steun van de Provincie West-Vlaanderen. Een erkenning, die het Ivac-bestuur ieder jaar opnieuw motiveert om er een jaartje bij te doen.

De tiende uitgave vond plaats op 1 juli 2006. Aan de formule en het parcours is er nog steeds niets gewijzigd. De 11 de editie staat gepland op zaterdag 30 juni 2007.

Enkele recordcijfers:

•  in 1998 namen 227 atleten deel aan de jogging
•  in 2003 namen 210 atleten deel aan de halve marathon
•  Bernadette Jansseune won de halve marathon driemaal bij de dames
•  Francies Vansteenbrugge won de halve marathon viermaal bij de heren
•  Parcoursrecord heren: Francies Vansteenbrugge, 1u 07'48” (1998)
•  Parcoursrecord dames: Linda Milo, 1u 16' 56” (1998)

Palmares:

1997 Filip Vanhaecke Siska Maton
1998 Francies Vansteenbrugge Linda Milo
1999 Francies Vansteenbrugge Catharina Segers
2000 Gino Deleu Bernadette Jansseune
2001 Guy Deblander Bernadette Jansseune
2002 Guy Deblander Bernadette Jansseune
2003 Ion Damian Hilde Vanhessche
2004 Francies Vansteenbrugge Anita Delvael
2005 Bart De Bergé Sylvie Verthé
2006 Francies Vansteenbrugge Patricia Delvael

Ivac-marathonlijst

Op 3 februari 1979 liep Marcel Declercq de marathon van Apeldoorn (Nl) in 3u 27' 35”. Daarmee was hij de eerste Ivacer die zich aan deze Olympische afstand waagde. Twee weken later werden alle leden uitgenodigd naar de eerste marathonhulde in de bovenzaal van het stedelijke zwembad.

Ieder jaar opnieuw worden de marathonlopers van Ivac gehuldigd tijdens de algemene ledenvergadering. Als zij hun allereerste marathon lopen onder de Ivac-vlag krijgen zij een mooie trofee als blijvende herinnering.

Diana Dewitte was de eerste dame die een marathon voor Ivac liep. Op 3 juni 1994 zorgde zij voor de primeur in het Waalse Hoei. Voorzitter Didier Vandeputte stond haar op te wachten aan de aankomst met bloemen.

De snelste marathonloper bij Ivac is nog steeds Lendeledenaar Ronny Debersaques. Hij liep zijn vierde marathon in Tielt op 9 oktober 1982 in een tijd van 2u 35' 54”. Bij de dames staat het clubrecord op naam van Andrea Vandenberghe (3u 34' 14”). Zij realiseerde dit op 3 juli 2005 tijdens de Guldensporenmarathon. In totaal werden er 577 marathons (tot en met 2005) gelopen door 109 Ivacers, waaronder 5 dames.

De Guldensporenmarathon (Kortrijk-Brugge) komt het meest voor op de lijst: 159 prestaties. Op de marathonlijst stonden eind 2005 al 56 verschillende wedstrijden door één of meerde Ivacers betwist. De populairste buitenlandse bestemming is nog steeds Parijs met 25 deelnames. Opmerkelijke bestemmingen zijn de marathons van New York (USA), Omsk (Siberië), Venetië (Italië) en Istanbul (Turkije).

Ivacer Johan Provoost heeft het record op zijn naam van meeste marathons gelopen in 1 jaar. Hij werkte 7 marathons af in 2003, goed voor ongeveer 295,4 km. Tillo Buyse is nog steeds recordhouder bij Ivac met 41 marathons. 

Huidige bestuurssamenstelling

Stichter-voorzitter: Vandeputte Didier
Erevoorzitter, clubkinesistherapeut: Parmentier Freddy
Secretaris: Vandommele Koenraad
Penningmeester: Verstraete Ronny
Vertegenwoordiger sportraad: Vankeirsbilck Stefaan
Materiaalmeester: Ghesquière Johan
IT-verantwoordelijke: Loridon Martin
Overige bestuursleden: Cauwelier Katelijn, Vandenberghe Andrea en Gerne Andy

OUD-BESTUURSLEDEN

Carbon Michel (+), Laveyne Jacques, Ampoorter Hans, Grymonprez Kurt, Hochepied Eric, Debels Maurits, Bekaert Martine, Stragier Eddy, Schelpe Eric, Hutsebaut Christ, Allosserie Luc, Seynhaeve Willy.

Internationale busreizen Ivac i.s.m. Mandel Car :

15 oktober 1978: 1. Internationaler Nürburgring- Lauf, Duitsland
3 februari 1979: Midwintermarathon Apeldoorn, Nederland
28 april 1979: Les Crêtes de Spa, België
14 oktober 1979: Parijs-Versailles, Frankrijk
26 oktober 1980: Parijs-Versailles, Frankrijk
12 april 1981: Internationale 15 km-loop Geleen, Nederland
1 mei 1982: marathon van Stabroek, België
31 oktober 1982: Parijs-Versailles, Frankrijk
24 september 1983: Route du Vin, Groothertogdom Luxemburg (tweedaagse reis)
13 oktober 1985: Nürburgring- Lauf, Duitsland (tweedaagse reis)
26 oktober 1986: Grote Prijs Robert Schumann (14 km), Groothertogdom Luxemburg
11 oktober 1987: Dam tot Dam-loop, Amsterdam-Zaandam, Nederland
6 november 1988: The Hague Ten Miles, Den Haag, Nederland
15 oktober 1989: 20 km van Parijs, Frankrijk
13 oktober 1991: 20 km van Parijs, Frankrijk
6,7 en 8 november 1993: driedaagse verbroederingsreis naar partnerstad Bad Zwischenahn, Duitsland
22 oktober 1995: Marathon van Reims, Frankrijk
25 oktober 1997: Marathon van Etten-Leur, Nederland
18 oktober 1998: 20 km van Parijs, Frankrijk
30 mei 1999: 20 km van Brussel, België
29 september 2002: Parijs-Versailles, Frankrijk

LEDENBESTAND IVAC

Ivac telt sinds 1980 tussen de 125 en 150 leden. Van 1982 tot 1986 was er een forse stijging in het aantal leden. De organisatie van de ‘6 uren' en later de '24 uren' was voor velen de aanleiding om aan te sluiten bij Ivac. In 1986 ondertekenden 270 atleten een ledenkaart. Hoe groter de groep, hoe meer talent, bijgevolg maakten enkele leden de overstap naar de Belgische Atletiekbond (VAL). Ook met de komst van ITC (Izegemse Triathlon Club) zag Ivac een groep leden vertrekken. In 2006 telde Ivac 150 leden.  

  grafiek: evolutie ledenbestand Ivac 1976-2006

  Bronnen:

•  jaarverslagen Ivac 1979-1983
•  clubblad 't Ivacertje 1984-2006
•  marathonlijst Ivac
•  archief Ten Mandere
•  de heer Francky Bettens, archivaris Vrije Sporters
•  archief Ivac vzw
•  persoonlijk archief voorzitter Didier Vandeputte